Voornemen

Stoppen met roken. Harder werken op school. Een baantje. Ik ben het met haar eens, het zijn allemaal heel goede ideeën.

Hoe komt het dat er niets van terecht zal komen?

Het baantje. De auto wassen voor 5 euro? Mag best elke week. Geen sprake van, ze heeft net haar nieuwe pumps aan en je denkt toch niet dat ze voor 5 euro voor gek gaat staan op straat. Kleine kinderen zijn dol op haar maar oppassen, dat trekt ze even niet. In de horeca? Ja, maar dat is ’s avonds en dan moet ik uit.

Het ligt allemaal aan de euro. Nog steeds. Vijfenvijftig gulden zakgeld per week, exclusief beltegoed en scooterbenzine. Je wordt in je gezicht uitgelachen als je het ‘gulden’-woord nog durft uit te spreken. De euro is gewoon een gulden, dus eigenlijk krijgt ze maar de helft. En dat is natuurlijk niet genoeg voor een volwassen consumptiepatroon.

Maar een baantje? Ze hebben meer geld dan wij.

Vintage

Toen ze negen werd stak het veelkoppige monster van het űber-consumentisme de nek al op.

Een kleurenteeveetje moest er komen. Ze had immers al een gettoblaster, de nieuwe omafiets was ook al gescoord en een computer… daar hebben ze gewoon recht op.

Dat teeveetje is inmiddels vervangen door eentje met ingebouwde dvd-speler, maar dat is de schuld van Opa. De fiets is al lang gestolen en de gettoblaster is in een moment van acute geldnood ingeruild voor harde contanten, bij een firma genaamd Used Products. De iPod heeft toch speakertjes.

En nu wordt ze zeventien. En ze wil graag een Grote TV. Kerst is een tijd van bezinning en zelfkritiek en daarom zal ik eerlijk opbiechten dat beneden sinds een paar weken een 105 cm breed plasmascherm in de weg staat. Zou het een met het ander te maken hebben?

Er zit niets anders op, naar de kringloopwinkel. Daar staat nog wel een oud groot bakbeest, dan kunnen de kleintjes op Marktplaats.

Deze column is ook verschenen op Young Markering, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).

Kerstgedachte

Met het eerste kind kwam ook de kinderbijbel. De officiële, verantwoorde versie. Er was een kerststal, Bert & Ernie zongen kerstliedjes en bij het diner werd het kerstverhaal uit de doeken gedaan.

Geleidelijk kwam de klad erin. De kinderen werden pubers, de diners ingewikkelder en het gezinsleven ging überhaupt steeds meer weg krijgen van survivallen.

De Kerstgedachte, in de zin van reflectie, overpeinzing en zelfopoffering, kwam niet meer zo uit de verf. Om eerlijk te zijn, hij kwam door scoringsdrang en stress in het geheel niet meer aan bod. En werd tenslotte begraven in een bombardement van communicatiemiddelen.

Hoe nu verder? We zouden het oude adagium ‘less is more’ weer nieuw leven kunnen inblazen. Als we daar nu ‘es mee beginnen. Dan verplicht naar het Kerstconcert. De nachtmis lijkt misschien een beetje zwaar geschut, maar nood breekt wet. En dan bij twee life-size rendieren en een witte kerstboom, samen met de young-marketing target group, naar Lord of the Rings deel 1, 2 en 3 kijken. Op de beamer. En niemand op bezoek.

PSP

De PSP is terug! Twee maanden is ‘ie weg geweest. Nou moet ik Sony nageven dat ze niet kinderachtig doen. Het ding is uit de scooter gevallen, in de cornflakes (echt waar), niets is hem bespaard gebleven. Als het geen ding was, zou je medelijden met hem krijgen.

Na drie weken was ‘ie kwijt en de bon ook. Een maand vakantiewerk, maar ze was er zelf heel casual over. Uit het oog, uit het hart. Ze is trouwens ook veel te ongeduldig voor spelletjes.

Toen dook ‘ie opeens weer op en de bon bleek tussen een pizzadoos klem te zitten. Op naar de BCC, om te klagen. En nu is ‘ie er weer. Althans, hij niet maar een nieuw exemplaar. Er zijn wat kinderziektes verholpen, iets met het klepje, en hij wordt helemaal ge-hyped. Nieuwe spellen en nieuwe mogelijkheden. Je kunt nu bijvoorbeeld, als nieuwsgierige geïnteresseerde jongere, het RTL Nieuws downloaden en bekijken wanneer je wil. Nou, daar zit ze op te wachten, dat mag duidelijk zijn. Ben benieuwd hoe lang deze het volhoudt.

Deze column is ook verschenen op Young Marketing, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).

Marketing

100 euro voor een spijkerbroek is het maximum. De rest betaal je maar zelf bij.

Ik laat me overspannen op het dichtstbijzijnde loungemeubel zakken. De dames passen de Diesels, de Replays en de Gsus modelletjes.

De verkoper buigt empathisch mee. Diesel heeft de prijzen verhoogd, een broek uit de nieuwe lijn kost nu minimaal 145 euro. Marketing-technisch schijnt dat beter te verkopen. End-of-the-line must-haves, zullen we maar zeggen.

Het Italiaanse Replay heeft hele fijne broekjes, voor maar 160 euro, maar ze zitten zo vreemd.

En Gsus? Die hebben de NIMA marketing prijs gewonnen! Daar is veel commotie over want Gsus heeft niet eens een marketingafdeling. Ze vinden marketing verwerpelijk. Gsus heeft de eigen doelgroep in huis, en het aanbod schept dan ook de vraag, of hoe zit dat in de economie. Gsus produceert alleen dat wat ze zelf leuk vinden. Arrogant? Misschien, maar het werkt wel.

De meisjes gaan voor Nederlandse waar. En moeten zelf nog wel wat bijleggen.

Deze column is ook verschenen op Young Marketing, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).

Drankje

Het fenomeen ‘indrinken’ behoeft waarschijnlijk geen nadere uitleg. Voor kinderlozen zal ik het hier nog even kort uiteenzetten.

Men neme een literfles Bacardi Breezer (Smirnoff Ice of Kir Royale mag ook) en een adres waar de ouders, al dan niet permanent, het schip verlaten hebben.

De uit alle windstreken per scooter samengestroomde jeugd maakt de vloeistof ter plekke ritueel en in stilzwijgen soldaat; afhankelijk van het aantal deelnemers wordt de voorraad aangevuld met de diepvries wodka van pap, of de keuken cognac van mam.

En daarna gaat men uit.

Dit toch wel treurig stemmende gedrag is misschien niet goed te praten maar wel verklaarbaar. De gemiddelde prijs van een consumptie in het uitgaansleven ligt rond de 3 euro. We registreren hier dus gewoon een onvervalst voorbeeld van de ‘calculerende jongere’. Het zicht op hun werkelijke drankconsumptie is ons al lang ontnomen.

Een groot serieus onderzoek heeft net uitgewezen dat Nederlandse pubers het meeste drinken van alle jongeren in Europa. De campagne ‘alcohol onder de 16, nog even niet’ krijgt een doorstart en het NIGZ introduceert een online drinktest op www.watdrinkjij.nl

Voorlichting alleen lijkt hier niet helemaal de oplossing.

Deze column is ook verschenen op Young Marketing, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).

Verlanglijstje

Eigenlijk hebben ze alles al. Ze zijn natuurlijk niet tevreden maar ze weten niets meer. Ze hebben inderdaad heel wat: PS2, LG chocolate, Ipod, laptop… De PSP is al maanden in de reparatie en er is geen haan meer die er naar kraait. De introductie van de PS3 heeft godzijdank aanzienlijke vertraging opgelopen (en hij valt sowieso erg tegen maar daarover later meer) en de Wii is toch een beetje kinderachtig. Een beamer, ja een beamer, dat is misschien wel leuk voor op m’n kamer. Ja, ga nou maar aan je huiswerk.

En dan neem je ze mee naar New York, het Mekka van de jonge consument. Hun referentiekader en identiteit. En de dollar staat ook nog gunstig.

Het Vrijheidsbeeld levert een schok van herkenning op. Hier komen hun normen en waarden vandaan, zoveel is duidelijk. Met de nadruk op waarde.

Waar komen ze mee thuis, uit de high-tech heaven van koopzucht & kapitalisme? Met een nieuw huisdier. De Robo-pet. Hij ziet eruit als een dinosaurusachtige en hij kan blaffen, plassen en kwispelen. Hij heeft een uit-knop. Hij lijkt niet echt spectaculair maar hij heeft groot succes. De jarige neef van 13, die ook niets op z'n verlanglijstje heeft, krijgt hem kado. Hij zet de Gamecube ervoor uit.

Eigenlijk niets nieuws onder de zon.

Deze column is ook verschenen in Young Marketing, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).