Proefwerkweek

Natuurlijk is het heel erg voor die tienduizenden scholieren die nu proefwerkweek hebben maar deze arme ploeteraars hebben ook ouders. Die ouders zijn niet meer de jongste. Ga maar na, gemiddeld kinderen op je 32^e, dus je bent al gauw aan de verkeerde kant van de 45 als je voor het eerst proefwerkweek hebt.

En dan heb je natuurlijk spijt van al dat overdadig geborrel. Je hebt nu elke hersencel nodig. Alle hens aan dek. En je hele netwerk aanboren.

Vierde declinatie, scheikundige reacties, subjonctif, genadeloos moet er geschakeld worden. En zo confronterend dat je de aanleiding en de oorzaak van de Tweede Wereldoorlog met geen mogelijkheid meer kunt oplepelen. De avonden gaan heen met pleitbezorgen bij leraren. Hoezo heeft mijn dochter een 1 omdat iemand anders uit het werkgroepje alles letterlijk van Internet heeft overgetypt? En zij kan het toch ook niet helpen dat dyslexie tegenwoordig zo heerst?

Uitgeput laat je je op de bank zakken, eindelijk zijn ze weg, al is het pas om 10 uur ’s ochtends. Je hebt nauwelijks het hondje uitgelaten, of de wrakke omafietsen staan al weer gezellig tegen het hekje gerangschikt. Het was multiple choice dus we weten niet hoe het gegaan is. Heb je niks lekkers in huis? En wat is winstinflatie eigenlijk?

De enigen die garen spinnen bij het geheel zijn, alweer, de leraren. Goed, ze verdienen dan misschien niet al te veel maar ze hebben een luizenbaan. Zal ik zelf dan ook maar een bachelortje gaan halen? If you can't beat them, join them.