Verlanglijstje

Eigenlijk hebben ze alles al. Ze zijn natuurlijk niet tevreden maar ze weten niets meer. Ze hebben inderdaad heel wat: PS2, LG chocolate, Ipod, laptop… De PSP is al maanden in de reparatie en er is geen haan meer die er naar kraait. De introductie van de PS3 heeft godzijdank aanzienlijke vertraging opgelopen (en hij valt sowieso erg tegen maar daarover later meer) en de Wii is toch een beetje kinderachtig. Een beamer, ja een beamer, dat is misschien wel leuk voor op m’n kamer. Ja, ga nou maar aan je huiswerk.

En dan neem je ze mee naar New York, het Mekka van de jonge consument. Hun referentiekader en identiteit. En de dollar staat ook nog gunstig.

Het Vrijheidsbeeld levert een schok van herkenning op. Hier komen hun normen en waarden vandaan, zoveel is duidelijk. Met de nadruk op waarde.

Waar komen ze mee thuis, uit de high-tech heaven van koopzucht & kapitalisme? Met een nieuw huisdier. De Robo-pet. Hij ziet eruit als een dinosaurusachtige en hij kan blaffen, plassen en kwispelen. Hij heeft een uit-knop. Hij lijkt niet echt spectaculair maar hij heeft groot succes. De jarige neef van 13, die ook niets op z'n verlanglijstje heeft, krijgt hem kado. Hij zet de Gamecube ervoor uit.

Eigenlijk niets nieuws onder de zon.

Deze column is ook verschenen in Young Marketing, het weblog voor jeugd- en jongerenmarketing (zie link hiernaast).