VMBO

Veertien jaar is ‘ie. Enorm uit de kluiten gewassen sinds het afgelopen jaar. Net als z’n neef Tsjip, eveneens 14. Het belangrijkste onderwerp op het moment is de oorbel: is zo’n diamant in je oor al dan niet middle of the road. Voor neef Tsjip is dat toch meer wie de tondeuse gaat betalen, hij wil z’n haar natuurlijk wel gemilimeterd houden.

Ze zien er hartstikke leuk uit, meisjes sms-en onophoudelijk. En dan nog drie keer in de week trainen en zaterdag de wedstrijd.

Voor de volledigheid: ze roken niet, zelfs geen wiet, en in principe drinken ze cola. De peergroup bestaat uit gewone frisse voetballers.

De boys hadden twee jaar geleden allebei een maximale CITO score, vwo advies dus. De een naar het gym, de ander naar de heterogene brugklas. Vol vertrouwen de toekomst tegemoet.

Mede door de toch wel specifieke prioriteitenstelling van de heren houdt het op dit moment niet echt over, de schoolresultaten.

Ouderavond, dat bestaat nog. De mentor van neef Tsjip overhandigt zonder meer een voorlichtingsfolder van het VMBO, toch ook een hele aardige opleiding.

De mentor van de ander mompelt over motivatieproblematiek, is het niet beter naar een andere school om te gaan kijken? Intelligentie of competentie is immers niet aan de orde, het gaat om wat er uit komt, niet om wat er in zit, dat begrijpt u zeker wel. Misschien het particuliere traject? Dat kost wat maar daar krijg je ook wat voor!

Hoe moet het nu verder met de bloem van de natie? Als iedereen in het VMBO putje ligt houden we helemaal geen leraren meer over. Zeker geen mannelijke trouwens.