Banenjacht

De zoektocht naar een baan kan op zichzelf ook een fulltime bezigheid zijn.

Rss feeds, sociale netwerken, een twitteraccount: tegen de tijd dat je het een beetje op orde hebt, is de competitie er allang met de job vandoor. Nu moeten we bijvoorbeeld weer ineens allemaal op Facebook, heeft iemand wel enig idee hoeveel tijd er in een leuk fotootje van jezelf shoppen gaat zitten?

Ook de recruiters twitteren en linken dat het een aard heeft. Als je niet oppast zit je zo zes keer per week aan de Nespresso met de dames. Waarom zijn het trouwens altijd dames, dat alleen al is natuurlijk verdacht. Een eindeloze communicatiecarrousel en waar brengt het je tenslotte? Je hebt veel connecties en nieuwe vrienden inderdaad. Het is alleen jammer dat ze allemaal zo opschepperig zijn en, heel ongezellig, niemand heeft last van een negatief zelfbeeld.

Dan toch liever de echte vriendinnen. Die zijn heel anders. Tijdens het hondenwandelen (dat gaat wel gewoon door) bespreken we de toestand. In de makelaardij is helemaal niets meer te beleven sinds de crisis. En ook de werving & selectiebusiness bruist niet echt. HR moet zichzelf opnieuw uitvinden. Nee, we kunnen echt niet allemaal op die ene baan reageren: je pitcht toch ook niet op elkaars man? Waarom beginnen we eigenlijk niet een datingbureau? Met een echt persoonlijke aanpak en zo min mogelijk virtuele barrieres? Ik weet zo drie desperate dames te verzinnen die enorm zouden opfleuren van een leuke vent. En wat te denken van de beroemde cultuurfilosoof die deze week in de krant kopt dat status een achterhaald fundament heeft: er is niks mis met een huisvrouw. En dan is het al weer bijna tijd voor AH en de ouderavond.

VMBO

Veertien jaar is ‘ie. Enorm uit de kluiten gewassen sinds het afgelopen jaar. Net als z’n neef Tsjip, eveneens 14. Het belangrijkste onderwerp op het moment is de oorbel: is zo’n diamant in je oor al dan niet middle of the road. Voor neef Tsjip is dat toch meer wie de tondeuse gaat betalen, hij wil z’n haar natuurlijk wel gemilimeterd houden.

Ze zien er hartstikke leuk uit, meisjes sms-en onophoudelijk. En dan nog drie keer in de week trainen en zaterdag de wedstrijd.

Voor de volledigheid: ze roken niet, zelfs geen wiet, en in principe drinken ze cola. De peergroup bestaat uit gewone frisse voetballers.

De boys hadden twee jaar geleden allebei een maximale CITO score, vwo advies dus. De een naar het gym, de ander naar de heterogene brugklas. Vol vertrouwen de toekomst tegemoet.

Mede door de toch wel specifieke prioriteitenstelling van de heren houdt het op dit moment niet echt over, de schoolresultaten.

Ouderavond, dat bestaat nog. De mentor van neef Tsjip overhandigt zonder meer een voorlichtingsfolder van het VMBO, toch ook een hele aardige opleiding.

De mentor van de ander mompelt over motivatieproblematiek, is het niet beter naar een andere school om te gaan kijken? Intelligentie of competentie is immers niet aan de orde, het gaat om wat er uit komt, niet om wat er in zit, dat begrijpt u zeker wel. Misschien het particuliere traject? Dat kost wat maar daar krijg je ook wat voor!

Hoe moet het nu verder met de bloem van de natie? Als iedereen in het VMBO putje ligt houden we helemaal geen leraren meer over. Zeker geen mannelijke trouwens.

Onzichtbaar

Je ziet ze eigenlijk helemaal niet meer, de laatste tijd. Ja, Donner vertelt een beetje over z’n vakantie (van de Abruzzen via Umbrie naar Toscane, toe maar) en Plasterk doet af en toe een openingetje maar verder… totale afwezigheid.

Het zomerreces van Pauw & Witteman heeft er natuurlijk wel iets mee te maken en de kennismakingstoernee door het land is inderdaad een tijdrovende aangelegenheid. Maar inmiddels begin je je toch af te vragen of er iets loos is.

Wij zijn allemaal allang weer begonnen. Martin Bril heeft ons zelfs vanaf z’n vakantieadres op de hoogte gehouden. De files zijn op volle sterkte terug, geen doorkomen meer aan op de A10. In de noordelijke regio zijn zelfs die dekselse docenten aan de slag en ook het weer pretendeert niet langer dat het zomer is.

Maar waar blijven onze leiders? Er worden ballonnen opgelaten, dat wel. Een bermbommetje hier, een hinderlaagje daar. Maar niemand neemt de moeite om ze van enige vorm van achtergrondinformatie te voorzien. Het vreemdste is dat de minister van Financiën annex vice-premier wel van de aardbodem verdwenen lijkt. Er wordt zelfs niet meer over hem geschreven. Geen uitglijertje of uitvluchtje krijgen we meer tot ons.

Is het een kwestie van koude voeten, zoals de engelsen het zo mooi zeggen? Misschien stilte voor de storm? Of hebben ze gewoon nog geen zin? Wat het ook is, kan iemand ons snel een hart onder de riem komen steken? Een toespraakje zou al helpen.

Proefwerkweek

Natuurlijk is het heel erg voor die tienduizenden scholieren die nu proefwerkweek hebben maar deze arme ploeteraars hebben ook ouders. Die ouders zijn niet meer de jongste. Ga maar na, gemiddeld kinderen op je 32^e, dus je bent al gauw aan de verkeerde kant van de 45 als je voor het eerst proefwerkweek hebt.

En dan heb je natuurlijk spijt van al dat overdadig geborrel. Je hebt nu elke hersencel nodig. Alle hens aan dek. En je hele netwerk aanboren.

Vierde declinatie, scheikundige reacties, subjonctif, genadeloos moet er geschakeld worden. En zo confronterend dat je de aanleiding en de oorzaak van de Tweede Wereldoorlog met geen mogelijkheid meer kunt oplepelen. De avonden gaan heen met pleitbezorgen bij leraren. Hoezo heeft mijn dochter een 1 omdat iemand anders uit het werkgroepje alles letterlijk van Internet heeft overgetypt? En zij kan het toch ook niet helpen dat dyslexie tegenwoordig zo heerst?

Uitgeput laat je je op de bank zakken, eindelijk zijn ze weg, al is het pas om 10 uur ’s ochtends. Je hebt nauwelijks het hondje uitgelaten, of de wrakke omafietsen staan al weer gezellig tegen het hekje gerangschikt. Het was multiple choice dus we weten niet hoe het gegaan is. Heb je niks lekkers in huis? En wat is winstinflatie eigenlijk?

De enigen die garen spinnen bij het geheel zijn, alweer, de leraren. Goed, ze verdienen dan misschien niet al te veel maar ze hebben een luizenbaan. Zal ik zelf dan ook maar een bachelortje gaan halen? If you can't beat them, join them.

Gezelschap

Er gaat niets boven een kwaal als gezelschapsdame.

Ik ga er hierbij van uit dat een kwaal een dame is. Een ziekte is natuurlijk vrouwelijk, net als het Franse Maladie. Malheur is dan weer mannelijk, dat overvalt je op ingrijpende, onverwachte en brute wijze maar dan ben je er ook weer vanaf.

Een ziekte of een kwaal heeft een heel ander karakter. Het sloopt, het sluipt, het zeurt maar door. Elke dag, elk moment, het is er altijd. Zonder kwaal heb je niks te doen. Geen ijskompressen, smeersels of steriele windsels, geen pillen, dokters of ziekenhuisbezoeken. Ook geen stof voor diepgaande gesprekken met medeouders op het schoolplein, met de buurvrouw of met de bakker.

Mij is met de paplepel ingegoten dat het niet netjes is om over je gezondheid te klagen. Niet comme il faut. Mocht er toch sprake zijn van een ziekte of gebrek, dan was het hooguit gepermitteerd op meelevende toon te informeren naar de ernst van de aandoening. Veel voor te zeggen, nog steeds. Later werd mij duidelijk dat in het kantoorleven, bijvoorbeeld, hele andere normen van kracht zijn. Bij ziekte kun je niet volstaan met de feitelijke melding, je wordt verondersteld breed uit te weiden over de kleur van de ontlasting en de aard van het opgehoeste slijm. Met minder kom je niet weg. Onsmakelijk blijft het, bovendien zou het niemand anders dan de gediplomeerde dokter iets aan moeten gaan wat er scheelt.

Terug naar de kwaal. Als god en iedereen je verlaten heeft, heb je altijd nog je migraine, maagzweer of depressie. Waar of niet? Het zou maar een ongezellige boel worden, zo zonder. Bovendien dient de angstige buitenwereld bezworen te worden en dus geordend. Een kwaal geeft houvast. En ook een alibi trouwens, om er af en toe even de brui aan te geven. Het leven is al veeleisend genoeg, voor je het weet vergeet je je baby in de auto.

Ameland

Het einde van de wereld. Zo van de veerboot het Oerd in. En, de naam zegt het al, daar is inderdaad helemaal niets meer. Geen super de boer, geen pannenkoekenhuis, geen spannende uitkijkpunten of idyllische glijbanen. Helemaal niets.

Ok, er is een uitkijkhut van Staatsbosbeheer. Denk aan de natuurhut op Wim de Bie’s weblog. Zo iets, maar dan op z’n Amelands. Groot, leeg en geen kip.

Daar heb je even niet van terug. Het wad. De Noordzee. De duinen. Het helmgras. En nog vele duizenden bijzondere grassen en distels en pollen, maar daar weten we even de namen niet van. De waterhoentjes kwetteren er vrolijk op los. Dit is het absolute niets. Het is wel mooi hoor, zeker wel. Maar gemakkelijk is het niet. Laten we het er maar op houden dat je je er voor moet open stellen. Als er bijvoorbeeld een mooi muziekje bij zou zijn. Of een leuk terrasje. Maar dat is het juist, met Ameland in het algemeen en met het Oerd in het bijzonder. Er is helemaal niets. Je kunt dus net zo goed in bed blijven, in je jaren 50- zomerhuisje. Heel geruststellend.

Toch is het wonderlijk dat zovelen, weliswaar voor het grootste deel Duitsers, een poging lijken te doen om het raadsel van Ameland te doorgronden. Dat stemt op zichzelf wel hoopvol. Ze verzamelen zich ve verzamelen zich ts te belevent najagen zijn het grootste deel Duitsers, van oudsher, een poging lijken te doen om het raadseloornamelijk in de dorpjes Hollum, Ballum, Buren, Nes (tip: deze opsomming leent zich heel goed voor een mantra) maar zwermen ook voorzichtig uit, richting Oerd.

Lang voordat ze daar beland zijn, draaien ze weer om. Windkracht 7, altijd tegen. We zijn er, dit is het toch? Heel mooi die grasjes en die zee in de verte. We hebben wel een wit biertje verdiend.

Waar vind je dat nog? Helemaal in je eentje aan het einde van de wereld je zonden overdenken? Al dan niet in bed? Op maar een halve dagreis van de Randstad!

Gezond

Over wat gezond is, valt te twisten. Bovendien is er veel ruimte voor misverstanden op dit gebied. Tomatenketchup bijvoorbeeld, is een bron van vitamines en bouwstoffen, terwijl mayonaise vervettend en verderfelijk blijkt te zijn. Je moet het maar net weten.

Terug naar de puberende consument. Die er weer hele eigen opvattingen op na houdt. Cola Light maakt helemaal niet dik, op de Whopper zit echt heel veel verse tomaat en of ze nog wat geld mag voor eten. Daar blijkt ze dan McDonald’s mee te bedoelen of in het beste geval een stokbroodje filet Américain van Délifrance. Gelukkig zitten er dan weer heel weinig calorieën in filet Américain.

Nu hebben ze weer een nieuw speerpunt verzonnen: de ideale mix van gezond & lekker in een handzaam schattig roze flesje. IJskast open, dopje eraf, snacken maar. Instant behoeftebevrediging. Voor hen pleit dat er onlangs ook weer onomstotelijk is vastgesteld dat Yakult’s goede bacteriën onverminderd hun heilzame werk doen. Tegelijkertijd is de lobby gestart voor Campina Optimel Control. Dan heb je helemaal geen honger meer! Ook al zo’n lief flesje!

Neem nooit je nageslacht mee naar AH.