Gremlin

Het was een heel lelijk hondje, daar was iedereen het over eens. Onooglijk en schurftig, met uitpuilende ogen. Vergeleken met Gremlin zijn de hondjes van wijlen Pim Fortuyn ware schoonheidskoninginnen. Hoe zou het met die hondjes gaan trouwens, je hoort er nooit meer iemand over. Hoe dan ook, hij had wel een mooi trouw hondenkarakter en was de oogappel van z’n baasje. Als het hondje er niet meer zou zijn, hoefde het voor het baasje ook niet meer. Sterker nog, als hij zou moeten kiezen tussen zijn vriend en zijn hond….

Op een kwade dag en natuurlijk was het Kerstmis, werd Gremlin overvallen door een attaque. Hij beet nog even in z’n eigen staart maar er was geen redden meer aan. Negentien jaar is hij geworden, lelijke hondjes worden altijd ouder. Hij werd met gepaste eer begraven in de tuin en dat was dat, zou je zeggen.

Een dag later werd het baasje geveld door een zwaar herseninfarct. Weken werden maanden en tenslotte moest ook het baasje de strijd opgeven. De begrafenis werd geregeld en de familie bedacht dat het eigenlijk wel mooi zou zijn als baas en hond verenigd zouden worden. Dat het niet mag is natuurlijk gewoon flauw, het zal wel iets met hygiëne te maken hebben. Gremlin moest worden opgegraven, dat was duidelijk. Niemand durfde. De tuinman moest komen en met behulp van een schep en een dekentje werd onze held naar het dierencrematorium gebracht. Dan krijg je hem terug in een potje. Tijdens de opbaring van het baasje heeft iemand kans gezien, toen de begrafenisondernemer even niet oplette, het potje in de kist onder de arm van de overledene te verstoppen. Zo is Gremlin samen met z’n baas naar de eeuwige jachtvelden gegaan. En de versmade vriend? Die gaat vrijdag met het gezelschap mee op jacht.