Schrijven
2.5 Miljoen Nederlanders schijnen, dreigen of blijken een boek te schrijven. Volkert van der Graaf is druk bezig en Leontine Borsato heeft het hare al af. Ook Gordon staat op het punt, na twee dieetboeken, een echt boek af te scheiden. Hij weet nog niet precies wat voor een boek maar schatert vast vol voorpret dat Mulisch niet bang hoeft te zijn.
Twee vragen komen op.
Wat is het verschil tussen een echt boek en een dieetboek? Laten we vooralsnog maar aannemen dat een boek gewoon een boek is.
Hoe ziet dat er uit, 2.5 miljoen schrijvende bekende en iets minder bekende Nederlanders. Baby’s en bejaarden tellen niet mee, daklozenkrantverkopers en gestresste managers ook niet. In elk gezin zit dus wel iemand te ploeteren. Met de pen, op een antieke IBM met bolletje of simpelweg op de laptop. Nee, nu even niet, mama is aan het schrijven. Wat schrijf je dan? Nou gewoon, een novelle en hou nu je kop dicht.
Wat zou al die schrijvers drijven?
Helpt het, om het van je af te schrijven? Werkt het mischien louterend? We zouden het eens aan de buurman kunnen vragen, die blijkbaar in het geniep aan zijn raison d’être zit te sleutelen. Hij is in het dagelijks leven verkoopmedewerker binnendienst maar werpt na vijven het grauwe kantoorklofje van zich af om zich onder te dompelen in de wereld van fantasie en spanningsbogen. Wanneer doet hij dat dan trouwens? Ik zie hem voor de tv, bij de Gamma en op weg naar de Arena. En anders wast hij de auto. Nu we het erover hebben, ik zie ook nooit iemand een boek lezen. Een enkele keer, in de trein, zie je nog wel een nerd met z’n neus in de quantummechanica. In bed, we lezen in bed, zeggen sommigen. Wat dan, zou je moeten vragen. Wedden dat het Nicci French is. Of de Elsevier. Ik dwaal af.
Misschien zou je het anders moeten benaderen: voor alle boeken is een markt, hoe klein soms ook. Vraag schept aanbod en omgekeerd, dat is nou eenmaal een economische wet. Het is allemaal de schuld van het internet. Vroeger was er in de kwaliteitsboekhandel op de hoek maar plaats voor een paar duizend boeken. Nu is er onbeperkte ruimte op de planken van Amazon.com. De som van de lezers van al die onbeduidende schrijfsels is vele malen groter dan die van alle bestsellers bij elkaar. De nieuwe Nicci French brengt veel op, maar het ‘echte boek’ van Gordon zal straks ook z’n weg vinden. De eerder verschenen dieetboeken zijn toevallig niet meer leverbaar, klaagt Gordon, maar een ander dieetboek is zo gevonden, besteld en bezorgd. Een reisverhaal of een bekentenis over elk onderwerp dat je maar kunt bedenken is morgen in huis. Vraag schept schrijvers.
Harry Mulisch hoeft inderdaad niet bang te zijn.
Twee vragen komen op.
Wat is het verschil tussen een echt boek en een dieetboek? Laten we vooralsnog maar aannemen dat een boek gewoon een boek is.
Hoe ziet dat er uit, 2.5 miljoen schrijvende bekende en iets minder bekende Nederlanders. Baby’s en bejaarden tellen niet mee, daklozenkrantverkopers en gestresste managers ook niet. In elk gezin zit dus wel iemand te ploeteren. Met de pen, op een antieke IBM met bolletje of simpelweg op de laptop. Nee, nu even niet, mama is aan het schrijven. Wat schrijf je dan? Nou gewoon, een novelle en hou nu je kop dicht.
Wat zou al die schrijvers drijven?
Helpt het, om het van je af te schrijven? Werkt het mischien louterend? We zouden het eens aan de buurman kunnen vragen, die blijkbaar in het geniep aan zijn raison d’être zit te sleutelen. Hij is in het dagelijks leven verkoopmedewerker binnendienst maar werpt na vijven het grauwe kantoorklofje van zich af om zich onder te dompelen in de wereld van fantasie en spanningsbogen. Wanneer doet hij dat dan trouwens? Ik zie hem voor de tv, bij de Gamma en op weg naar de Arena. En anders wast hij de auto. Nu we het erover hebben, ik zie ook nooit iemand een boek lezen. Een enkele keer, in de trein, zie je nog wel een nerd met z’n neus in de quantummechanica. In bed, we lezen in bed, zeggen sommigen. Wat dan, zou je moeten vragen. Wedden dat het Nicci French is. Of de Elsevier. Ik dwaal af.
Misschien zou je het anders moeten benaderen: voor alle boeken is een markt, hoe klein soms ook. Vraag schept aanbod en omgekeerd, dat is nou eenmaal een economische wet. Het is allemaal de schuld van het internet. Vroeger was er in de kwaliteitsboekhandel op de hoek maar plaats voor een paar duizend boeken. Nu is er onbeperkte ruimte op de planken van Amazon.com. De som van de lezers van al die onbeduidende schrijfsels is vele malen groter dan die van alle bestsellers bij elkaar. De nieuwe Nicci French brengt veel op, maar het ‘echte boek’ van Gordon zal straks ook z’n weg vinden. De eerder verschenen dieetboeken zijn toevallig niet meer leverbaar, klaagt Gordon, maar een ander dieetboek is zo gevonden, besteld en bezorgd. Een reisverhaal of een bekentenis over elk onderwerp dat je maar kunt bedenken is morgen in huis. Vraag schept schrijvers.
Harry Mulisch hoeft inderdaad niet bang te zijn.
posted by Marjolein at 10:17 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home